Zwarte Piet: even normaal doen

zwarte-piet-rutte

Piet – mag ik nog ‘zwarte’ zeggen? – doorklieft ons land, verdeelt mensen volgens een nieuwe scheidslijn. Naast arm/rijk, slim/dom, Nederlander/allochtoon (correctie: mensen met een migratieachtergrond) en voor/tegen Wilders hebben we nu een binaire verdeling erbij: voor/tegen Zwarte Piet. We kunnen de heftige emoties die de mogelijke afschaffing van een (weliswaar relatieve korte, maar goed) traditie teweeg brengt ridiculiseren of bagatelliseren, maar feit blijft: mensen gaan de straat op voor Piet. […] Zoals een goede premier betaamt maande Rutte kort voor de Sinterklaasintocht mensen tot rust. Een premier hoort immers te verbinden, samen te brengen. Zelfs Trump heeft dat in de gaten: ondanks zijn eerdere conflictretoriek en ongeacht zijn vooralsnog nog slechts deels bekende plannen sprak hij tijdens zijn acceptance speech verzoenende woorden.

Lees verder op Asterixx, het nieuwe digitale medium dat je raakt. Scherp op inhoud en eigenzinnig in vorm!

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Gevangen in Griekenland: het vergeten drama van de Afghaanse vluchtelingen

afghaanse vluchtelingen gevangen in griekenland

In Griekenland verblijven momenteel circa 60.000 vluchtelingen, waarvan ongeveer 12.000 Afghanen. Deze grote groep asielzoekers zit, nu de grenzen gesloten zijn, vast in Griekenland zonder uitzicht op een verblijf in een ander land. Voor hen bestaat er namelijk geen relocatieprogramma, wat betekent dat zij niet in aanmerking komen voor herplaatsing binnen één van de andere Europese landen. Bovendien heeft de EU recentelijk een deal gesloten met Afghanistan voor het terugnemen van Afghaanse vluchtelingen. Hoe gaat het met deze vergeten groep? Ik sprak enkelen van hen in Griekenland en aanschouwde het drama van een verloren groep zonder toekomstperspectief.

Lees verder op Asterixx, het nieuwe digitale medium dat je raakt. Scherp op inhoud en eigenzinnig in vorm!

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Ik heb Lachesis lief

Kort verhaal, winnaar 3e prijs bij de schrijfwedstrijd ‘Heel Holland Schrijft’. Online via de Arnhemse Koerier.

Om 18.25 uur duwde hij de rood-blauwe deur van het café open. De zaak was half gevuld.
In een hoekje zat een groepje van tien man – acht dames van begin twintig en twee
jongens van dezelfde leeftijd. In de rest van de ruimte bevonden zich, her en der lukraak
geplaatst, enkele stelletjes. De groep was (zoals groepen van begin-twintigers, na enkele
biertjes in innige discussies verweven, plegen te zijn) luidruchtig dankzij elkaar
overstemmende woorden en gelach.

Hij koos een plekje in de tegenovergestelde hoek en bestelde een pilsje. Liever kwam hij
hier niet meer – wat eenmaal afgeschreven was, bestempeld tot het verleden, werd beter
niet opnieuw aangeboord. Maar ze was dwingend geweest (nee, chanterend), en geheel
tegen zijn gewoonte in was hij bezweken onder de druk en had haar locatiekeuze
geaccepteerd.

De serveerster bewoog zich met grote heupgebaren langs tafeltjes en stoelen, alsof ze
over een dansvloer zwierde. Hij keer ernaar als was het een uiting van magie, alsof daar
iets bovennatuurlijks gebeurde. Ze hield halt bij zijn tafeltje en zette een bakje nootjes
neer.

“Neem maar weer mee. Ik hoef geen nootjes,” zei hij terwijl hij naar de scherpe lijnen van
haar sleutelbeen keek.
“Dan laat u ze staan”
“Dat lukt me niet. Dan eet ik ze op. Neem ze mee.”

Het leven draait niet om wilskracht maar om vermijding, daar was hij van overtuigd. De
mens is willoos onder het juk van verleiding – supranormale prikkels (zoals voor hem
uitstekende sleutelbeenderen dat waren), billboardreclames, alles stuurt en manipuleert.
De mens is slechts een passief subject van de bewegingen van de wereld. Alleen dwazen
denken dat ze daar boven staan, dat ze die impulsen kunnen weerstaan.

Read more Ik heb Lachesis lief

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Vluchtelingen Welkom – Bashar

Serie portretten van vluchtelingen voor de website van Vluchtelingen Welkom.  Vluchtelingen Welkom wil mensen die hun woning willen aanbieden met mensen die naar Nederland gevlucht zijn in contact brengen met vluchtelingen om zo een alternatief te bieden voor massaopvang.

http://vluchtelingen-welkom.tumblr.com/post/134847452836/nadat-de-oorlog-uitbrak-veranderde-alles-ik

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Agonism and Dissatisfaction – democracy and productive versus destructive dissatisfaction

Link to the article. Thesis Research Master Political Philosophy. Radboud University, 2015.

Agonists argue that every ‘consensus’ constitutes a certain hegemony that leaves remainders. Agonistic democracy rests on the idea that there should be permanent room for contesting these hegemonies: exclusions should be exposed (rather than hidden), every decision should be contestable, and contestation should be never-ending, for any attempt at closure would imply a (undemocratic) permanence of existing hegemonies. Agonism’s call for permanent contestation assumes a productive type of conflict, one in which remainders are always prepared to come into action and question the existing structures. However, such a willingness to act is not a given. Dissatisfaction with the given order can also lead to inaction, and this happens in particular when there are no or insufficient spheres of influence – when people feel action is pointless as this will not have any effect. Such a destructive dissatisfaction can lead to less democratic expressions of discontent such as violence; the example I shall discuss here is the sensitivity of destructively dissatisfied individuals to populist movements. Agonism thus needs to overcome such a type of dissatisfaction. In this paper, I argue that agonism fails to do so due to (1) an insufficient account of how spheres of contestation can be institutionally constructed and/or secured, and penetrate the political decision-making structures; (2) a lack of attention to the relation between the plural and contending voices of the people and government in a non-disruptive mode; (3) a failure to properly acknowledge the need for common solutions and hence some form of compromise.

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Vluchtelingen Welkom – Mahmod

Serie portretten van vluchtelingen voor de website van Vluchtelingen Welkom.  Vluchtelingen Welkom wil mensen die hun woning willen aanbieden met mensen die naar Nederland gevlucht zijn in contact brengen met vluchtelingen om zo een alternatief te bieden voor massaopvang.

http://vluchtelingen-welkom.tumblr.com/post/134056205651/mahmod-is-21-jaar-samen-met-bashar-vertrok-hij

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

To eat and be eaten

11145094_1021699961208407_6116620550009045151_o

Column voor de metro d.d. 21-08-2015. Online via metronieuws.

Groot en groen zit hij in mijn appartement: de sprinkhaan. Mijn kat merkt hem sneller op dan ik en luttele seconden later verdwijnt het arme beest in de kattenbek, om vervolgens weer uitgespuugd te worden. Sadisten, die katten, in hun gespeel met de prooi (al denk ik niet dat de kat per se kwaadwillende intenties toegedicht kan worden, dus sadisme is wellicht het verkeerde woord).

In kroeggesprekken over vlees eten en vegetarisme roep ik altijd stoer dat vlees eten helemaal niet principieel slecht is – eat and be eaten, that’s nature. Maar zo stoer ben ik nu niet. Ik heb medelijden met de sprinkhaan. Misschien omdat je zo’n sprinkhaan niet zo vaak tegenkomt op 3-hoog in de binnenstad. Na vijf mislukte pogingen – verdomde snel, zo’n kat gevuld met jacht-adrenaline – lukt het me eindelijk om een kopje over de sprinkhaan te plaatsen zodat deze tijdelijk is veilig gesteld. Naast het kopje ligt een felgroen sprinkhaanpootje. Shit. Groeien die weer aan? Ik schuif er een kartonnetje onder en loop met het beest naar de galerij. Als ik hem daar bevrijd bestudeer ik eerst de schade. Hij heeft een even aantal pootjes, wat betekent dat hij er dus minimaal twee kwijt is. Niet zomaar twee pootjes zie ik. Zijn spríngpoten. Verdorie, en sprinkhaan zonder springpoten. Dat is een beetje als een hardloper zonder benen.

Misschien kan ik hem beter uit zijn lijden verlossen. Gewoon, een schoen pakken en bam. Dood. Die kroeggesprekken, waar ik het net over had, daar roep ik ook altijd om het hardst dat als je vlees eet, je ook bereid en in staat zou moeten zijn om de dieren die je eet zelf te doden. Je ogen sluiten voor de daad van doden die noodzakelijkerwijs is vooraf gegaan aan de productie van het speklapje waar je nu op kauwt, dat is gemakkelijk en hypocriet. Ik kijk naar de sprinkhaan maar ik doe het niet. Ken ik mezelf zo slecht? Het probleem is echter niet zozeer de moord zelf (althans, dat hoop ik dan in het kader van mijn eigen morele coherentie). Het probleem is: misschien, heel misschien, overleeft ie het wel. Een vriend van me zei eens “jij schaakt nog door met één koning”. Een kans, hoe klein ook, laten liggen, dat kan ik niet. En dan zou ik nu die arme sprinkhaan van zijn kans op leven beroven? Ik noem het optimisme, sommigen in mijn omgeving noemen het naïef.

De volgende dag vond ik de sprinkhaan weer in mijn woonkamer. Vlak voor hij opnieuw in de bek van mijn kat verdween keek hij me spottend aan alsof hij zeggen wilde: “god, mens, wat ben jíj naïef”.

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Religie, democratie & vrijheid

Bron: The Fresno Bee


Column, geschreven voor slotwoord Het Grote Religiedebat D-café P96 Amsterdam d.d. 20/10/2011

Religie is de laatste jaren veel in de aandacht. Weigerambtenaren. Rituele slacht. Moslimvrouwen die niet met mannen willen sporten. Boerka’s. Wat vinden wij daarvan? Onzin toch, om dat soort dingen te willen enkel op basis van een ‘2000 jaar oud boekje’? Maar is dat zo? Wie heeft de waarheid in pacht?

Wat we ook geloven, we zijn uiteraard overtuigd van ons eigen gelijk. Als we niet dachten dat we gelijk hadden, dan hadden we wel iets anders geloofd. De atheïst is even ‘heilig’ (pun intended) overtuigd van zijn atheïsme als de christen, moslim of jood van zijn of haar geloof. Maar overtuigd zijn van je eigen gelijk en gelijk hebben zijn twee verschillende dingen. En wie kan bepalen welke levensovertuiging de meest juiste is?

Niemand. Niemand heeft het monopolie op de kennis, en dat is maar goed ook. Want zodra een land geregeerd wordt door mensen die menen dat één enkele levensovertuiging de juiste is, begint de onderdrukking van andere overtuigingen. Juist omdát niemand onomstotelijk gelijk heeft, heeft elke levensovertuiging een plek in onze samenleving. Er mag niet één overtuiging zijn die alles bepaalt. Die insteek is ook gewaarborgd in onze wet: iedereen is vrij zijn of haar eigen levensovertuiging te hebben en belijden (artikel 6 GW), en iedereen, christen, moslim, atheïst, homoseksueel, heteroseksueel, arm, rijk dom, slim is gelijk voor de wet. Een van de kernpunten van de moderne liberale democratie.

De vrijheid van levensovertuiging is dus als een van de pijlers van de liberale democratie een waardevol goed. Toch is die vrijheid niet onbegrensd (gelukkig maar!): ik mag op basis van mijn levensovertuiging bijvoorbeeld niet zomaar mensen neerschieten. De angel in bijna alle actuele religiekwesties zit hem in de vraag waar die grens dan gelegd moet worden. Het uitgangspunt daarbij: vrijheid is een groot goed, en mag dus alleen ingeperkt worden op basis van zwaarwegende redenen.

In het debat over rituele slacht was een veelgehoord argument dat deze methode van slachten ‘achterhaald’ was; dat de Koran of Torah in het licht va nieuwe kennis anders geïnterpreteerd zou moeten worden en dat het, binnen de religieuze kaders, juist beter zou passen om verdoofd te slachten. Dat soort argumenten zijn een briljante manier om heerlijk langs elkaar heen te blijven praten. Want een moslim of jood vindt de betreffende methode van slachten dus níet achterhaald, en verdoofd slachten juist niet binnen zijn of haar religie passen. Of iets achterhaald is is nogal subjectief, en als atheïst een exegese van de Torah of Koran proberen te doen om de jood of molsim van zijn ongelijk te overtuigen lijkt mij allereerst nogal zinloos, en ten tweede nogal arrogant. Wij kunnen immers niet voor een jood, moslim of christen gaan bepalen wat voor hen de juist manier is om hun geloof ten belijden, al was het alleen al omdat wij naar deze religies kijken door een atheïstische bril. Thomas Kuhn (filosoof) noemde dit in de wetenschapsfilosofie de ‘incommensurabiliteit’ van theorieën: wanneer wetenschappers een totaal ander wereldbeeld hebben, een ander frame of reference, dan praten ze als het ware in een andere taal. Probeer je een gesprek voor te stellen tussen Galileo en Einstein. Hun uitgangspunten zijn zo verschillend dat ze langs elkaar heen zouden praten.

Zo is het ook met wereldbeelden als atheïsme, jodendom, christendom, etcetera. In een discussie over of iets – bijvoorbeeld ritueel slachten – nu wel of niet mag, is het daarom zinloos om elkaar te bestoken met argumenten, gebaseerd op de eigen levensvisie, die vertellen waarom rituele slacht nu wel of niet fout is. Waar we naar op zoek moeten in een dergelijk debat is de gemene deler, namelijk: onze grondvesten. Onze fundamentele morele waarden. Wij vinden het fundamenteel fout om zomaar iemand neer te schieten. Dus dat mag hier niet. Is dan bij bijvoorbeeld rituele slacht de redenering dat wij het fundamenteel fout vinden om dieren te laten lijden voor onze consumptie, en dat dat daarom dus niet mag? Als dat de redenering is, dan is het een grove leugen. Iedereen – vegetariërs, veganisten en biologisch-vleeseters uitgezonderd – koopt vlees van dieren die hebben geleden voor onze consumptie.

En hoe zit het dan met bijvoorbeeld de boerka? Ik hoor mensen zeggen dat de boerka verboden moet worden, omdat het onprettig is om iemands gezicht niet te kunnen zien. Welja. Ik vind het ook onprettig om mannen-met-bierbuik in een te kort t-shirt te zien, en om Wilders elke dag op tv te horen. Gaan we dat dan ook maar verbieden? Vrijheid van godsdienst kan niet zomaar ingeperkt worden op basis van een voorkeur. Dat kan alleen op basis van morele fundamentele waarden1. Daar beroepen sommigen in de kwestie boerka dan ook op: “maar het hoort niet bij onze normen en waarden”. Daar gaan we weer: welke normen en waarden dan? Is gezichtsbedekkende kleding zoals een zonnebril, petje, muts of sjaal-over-de-mond hier ook verboden? Nee. Dus een verbod is simpelweg niet legitiem.

Kortom: onze persoonlijke voorkeur – ook al is dat de voorkeur van de meerderheid – is niet voldoende om iets te verbieden. Om iets te verbieden moet de betreffende handeling schadelijk zijn voor onze fundamentele rechten en vrijheden.

[1] Fundamenteel betekent hier niet ‘universeel’ of ‘objectief waar’. Onze fundamentele morele waarden zijn subjectief, het zijn waarden waarvan wij, als samenleving,besloten hebben dat deze waarden fundamenteel zijn voor ons.

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Loting: reddende engel van een in crisis verkerende democratie?

In een era dat gekenmerkt wordt door nieuwe onrust en een fikse groei van populistische bewegingen doet de – zeker niet nieuwe – vraag ‘wat is er mis met onze democratie’ het goed. David Van Reybrouck stelt dat het juist de verkiezingen zijn die het probleem vormen. Zijn oplossing: loting. Maar is dat daadwerkelijk het probleem, en het antwoord?

Link naar artikelVolonté Générale, no 2, 2014, pp. 5-11.

Kritische beschouwing op Van Reybrouck’s these dat onze huidige democratie in crisis verkeert vanwege het systeem van verkiezingen, uiteengezet in zijn nieuwste boek “Tegen de Verkiezingen”, voor Volonté Générale.

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Werken aan een beter Europa

In 2014 gaan de stembussen voor het Europees Parlement weer open. De afgelopen periode was D66 met drie Europarlementariers goed vertegenwoordigd in de liberale Europese fractie. Tijd om de balans op te maken: hoe kijken Sophie, Gerben-Jan en Marietje terug op de afgelopen periode? En vooral: hoe zien zij de toekomst van Europa voor zich?

Link naar artikel. De Democraat, september 2013, pp. 12-16.

Interview met Sophie in ’t Veld over verleden, heden en toekomst van Europa. Samenwerking met Jan-Remmert Froling (interviews met Marietje en Gerben-Jan), voor D66 ledenmagazine De Democraat.

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Geen pyjamadagen meer

De zorgkosten stijgen. En als we niets doen geeft een gemiddeld gezin over dertig jaar bijn 40% van haar inkomen uit aan de zorg. De stijgende uitgaven voor de AWBZ, mede veroorzaakt door de toenemende vergrijzing, vormen een van de belangrijkste bedreigingen voor de financiele beheersbaarheid van de zorg. Dat kan en moet anders.

Link naar artikel. De Democraat, september 2012, pp. 46-48.

Interview met D66 lid (en momenteel gemeenteraadslid D66 Arnhem) Suzan Kemperman over hoe het beter kan en moet in de ouderenzorg, voor D66 ledenmagazine De Democraat.

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Israël-Palestina conflict: kantje kiezen

November 2012

Waar wij Nederlanders de afgelopen jaren nogal bezig leken met de wereld om ons heen te negeren en ons vooral alleen bezig te houden met onze eigen problemen, sijpelt nu toch de buitenwereld door de geblindeerde ramen van de Nederlandse grenzen heen: de ontwikkelingen met betrekking tot de conflicten in de Gazastrook zijn niet meer weg te denken uit de media. TV, radio, en kranten maar ook mijn facebook-tijdlijn en twitter stromen ervan over. In eerste aanleg ben ik dolgelukkig dat we heel eventjes zijn opgehouden met navelstaren en weer aandacht hebben voor wat er in de rest van de wereld gebeurt. Dat we niet enkel krakelen over – bijvoorbeeld – de onrust binnen de VVD en de lach van Mark Rutte, maar over onschuldige burgers die vermoord worden. Niet dat ik daarmee de problemen in Nederland – bijvoorbeeld de huizenmarkt en het zorg-debacle – wil bagatelliseren overigens. Het leek echter alsof we enig vermogen tot relativering en het plaatsen van deze problemen in een breder perspectief kwijt waren. Dat zijn we denk ik nog steeds, maar desalniettemin stemt het positief dat we het hoofd even hebben opgericht en ons wat schijnen aan te trekken van het leed van mensen die buiten onze landsgrenzen wonen (een schril contrast met bijvoorbeeld het egocentrische ‘dat is hun probleem’ richting de door ons als lui bestempelde Grieken).

Read more Israël-Palestina conflict: kantje kiezen

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Het democratisch tekort: de valkuilen van representatieve democratie

Al enige weken staan het Museumplein en talrijke andere locaties vol met tentjes: het occupy-protest. Er wordt de afgelopen jaren bovendien veel en frequent gesproken en geschreven over de ‘ondervertegenwoordigde’ groep in onze samenleving, en de borrelende onvrede. Bevindt de democratie zich in een crisis?

Link naar artikel. Volonté Générale, no 3, 2011, pp. 12-18.

Politiek-filosofisch artikel over democratie, onvrede en representatie voor interdisciplinair tijdschrift Volonté Générale.

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Hypocriete symboolpolitiek?

De weerstand tegen het wetsvoorstel van de Partij voor de Dieren aangaande de rituele slacht komt bij de politieke partijen niet alleen uit de Joodse en islamitische achterban volgens Anita van Rootselaar, een niet-Joodse tegenstander. Naarmate de discussie oplaaide begon het binnen verschillende partijen langzaam te rommelen. De achterban roerde zich en bleek verdeeld. Dat resulteerde al in een stemming op de ledenvergadering van de PvdA en D66, beiden met als uitkomst: ritueel slachten moet toegestaan blijven.

Link naar artikel. Nieuw Israëlitisch Weekblad, 23 juni 2011.

Opinie-artikel naar aanleiding van de discussie omtrent onverdoofde rituele slacht voor het NIW.

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Onvrede in moderne democratieën

Link naar het artikel. Bachelorscriptie Liberal Arts & Sciences, Politieke Filosofie. Universiteit Utrecht, zomer 2009. (beoordeling: 8)

Over het probleem van deliberatie en representatie. Kernvraag van dit onderzoek is de vraag hoe de praktische problematiek van onvrede zich verhoudt tot de theorie over democratie en representatie. Meer specifiek betreft dit het vraagstuk van representatie als delegacy versus representatie als trusteeship. Daarbij wordt als uitgangspunt Habermas’ theorie van deliberatieve democratie genomen met als centrale vraag: in hoeverre lost Habermas’ koppeling van validiteit en facticiteit het dilemma van trusteeship versus delegacy op? Daarbij wordt enerzijds gekeken naar de legitimiteit van beide systemen; anderzijds wordt ingegaan op de rol van praktische factoren zoals onvrede in het functioneren van beide systemen, en de vraag in hoeverre deze invloed hebben op het functioneren van zowel trusteeship als delegacy.

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Florian Wolff en Lavalu zetten sfeer bij Park Open 2009

Florian Wolff, het voorprogramma van deze editie van Park Open, bracht in 2008 zijn eerste album uit. Sindsdien heeft Florian het niet verkeerd gedaan, met een finaleplaats in de Grote Prijs van Nederland 2008 en onlangs door 3FM verkozen tot Serious Talent. En terecht, denk ik als ik het veld oploop en opgevangen wordt door de zalvende geluiden van Florian in de druilerige miezerregen.

Link naar artikel. 3voor12 Arnhem-Nijmegen, 26 juni 2009.

Recensie van het optreden van Florian Wolff en Lavalu tijdens Park Open 2009, Sonsbeek Arnhem.

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Woost & Silence is Sexy geven strakke optredens weg

Een matig gevulde kleine zaal in Luxor Live is het toneel waarop Silence Is Sexy de avond opent. Ze beginnen hun optreden met het eerste nummer van hun nieuwe album This Ain’t Hollywood, getiteld Come Back To You. Fikse dreigende gitaarpartijen begeleiden de ijle stem van leadzanger. Het klinkt strak, en dat geldt voor het hele optreden: technisch is het gewoon goed.

Link naar artikel. 3voor12 Arnhem-Nijmegen, 18 juni 2009.

Recensie van het optreden van Woost en Silence Is Sexy in Luxor Live, Arnhem.

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Burgerparticipatie in besluitvorming op lokaal niveau

Link naar artikel. Interdisciplinaire bachelorscriptie Liberal Arts & Sciences. Samenwerkingsproject: Politieke Filosofie (Anita van Rootselaar) & Sociale Geografie (Hans Pul). Universiteit Utrecht, mei 2008. (beoordeling: 8)

Evaluatie van het principe van burgerparticipatie als oplossing voor problemen bij besluitvorming op het gebied van ruimtelijke inrichting in wijken en steden. Middels een bespreking van de literatuur op politiek-filosofisch en sociaal-geografisch gebied wordt een uitgebreide analyse gegeven over het nut en de risico’s van burgerparticipatie. Op basis van deze analyse wordt een overzicht gegeven van de diverse participatiemethodes en de succesfactoren, die voorts worden toegepast op het participatieproces van het zogeheten Preferendum Rijnboog-Havenkwartier dat in Arnhem heeft plaatsgevonden. Aan de hand van deze case-study illustreren de auteurs op welke punten burgerparticipatie problemen kan opleveren, om af te sluiten met een bespreking van de implicaties van de bevindingen met betrekking tot het principe van burgerparticipatie.

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

De gelukszaligheid van de ezel van Buridan

Stel u eens voor: u staat in de supermarkt. Voor u twee potjes jam. Beiden met 200 gram inhoud. Beiden van glas. Beiden aardbeiensmaak. Beiden exact even duur. Exact even groot. Identiek, kortom. Welke kiest u?

Dat lijkt een vreemde vraag. Immers: het maakt, wanneer beide potjes identiek zijn, helemaal niet uit wat u kiest. Maar, als het niet uitmaakt welke u kiest, welke kiest u dan uiteindelijk? Potje A of potje B? Als het niet uitmaakt is er geen voorkeur voor het ene potje boven de andere – hoe is het dan toch mogelijk te kiezen? Het idee achter deze vraag is, dat wij kiezen op basis van criteria. Op het moment dat er echter geen criteria zijn op basis waarvan wij kunnen kiezen, omdat beide opties identiek zijn, dan wordt het voor deze rationele kiezer problematisch.

Link naar artikel. Universiteitstijdschrift Liberal Arts & Sciences Utrecht ‘Laspost’, 4e editie, juni 2008, pp. 6-7.

Artikel over de terreur van de keuzevrijheid: hoe de toenemende hoeveelheid aan opties ons beperkt in plaats van bevrijdt.

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Slechts door de tijd wordt de tijd overwonnen

Dagen worden korter en donkerder. Naast de stoep ligt een laagje ijs van een omgevallen emmer water. Morgen zal het weer ontdooien, als de dag weer een paar seconden langer en een graad of wat warmer is. Seizoenen schrijden voort, zoals ook de tijd dat doet. Seizoenen vormen jaren, dagen vormen maanden, minuten vormen uren. Alles gaat voorbij, een dag, een jaar, een mensenleven en wellicht ook ons bestaan. Is dat dan wat tijd is: het voorschrijden van de dingen?

Link naar artikel. Universiteitstijdschrift Liberal Arts & Sciences Utrecht ‘Laspost’, 3e editie, maart 2008, pp. 6-7.

Tijd van begin tot eind: een artikel over tijd en tijdsbeleving.

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Universiteit: van doel tot middel

Het onderwijs is al tijden een bron van discussie. Moeten studenten sneller studeren, of niet? Neemt de kwaliteit van het onderwijs af? Zit de universiteit op het juiste spoor met het toenemende aanbod van opleidingen en de specialisering binnen de academische wereld die daar het gevolg van is, en met de veranderende vormen van examineren? De universiteitscultuur is de afgelopen decennia veranderd en eenieder vraagt zich af: is het nu beter, of slechter?

Link naar artikel. Universiteitstijdschrift Liberal Arts & Sciences Utrecht ‘Laspost’, 1e editie, september 2007, pp. 19-21.

Opinieartikel waarin de veranderende rol van universiteit – van onafhankelijk kennisinstituut tot werknemersfabriek – en de afbreuk die deze verandering doet aan de kwaliteit van het academische onderwijs aan de kaak gesteld worden.

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

MADE IN ARNHEM 2005: Ontdekkingstocht door het culturele Arnhem

Arnhem, cultureel lichtpunt van Gelderland? Arnhem zelf is er van overtuigd, zo lijkt het. En inderdaad, met het culturele festival Made in Arnhem (MIA) wordt een hoop schoon tentoongesteld. Vanaf begin juni tot half september is Arnhem podium voor allerhande kunst van eigen bodem. Thema: inspiratie. In het museum voor de moderne kunsten (MMKA) vinden we diverse jonge & meer ervaren kunstenaars die hun werk tentoonstellen: van mode tot fotografie tot architectuur: er is van alles te vinden in het museum.

Link naar artikel.

Uitgebreid verslag van ‘Made in Arnhem 2005‘, een kunst- en cultuurfestival in Arnhem.

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail